Дали регрутерските бази се навистина база на луѓе или само база на CV-а? Во последните години сè почесто слушаме бројки.
„Имаме база од 10.000 кандидати.“
„Имаме 20.000 членови.“
„Имаме најголема база во државата.“
Но, што навистина значат овие бројки? Колку од тие луѓе регрутерот навистина ги познава?
Колкумина лично ги сретнал, интервјуирал, тестирал или барем разговарал со нив подетално од она што е напишано во едно CV?
Денес сме сведоци на огромен број совети за работобаратели и работодавачи. Социјалните мрежи се преполни со мотивациски пораки, кратки видеа и „експертски“ мислења за регрутација, човечки ресурси и кариерен развој.
Но, колку од тие совети се базираат на вистинска работа со луѓе?
Кога регрутер ќе препорача сметководител, дали навистина проверил што знае тој кандидат? Дали некогаш му бил зададен тест од областа на финансиско или материјално работење? Дали некој ја видел дипломата што стои во CV-то? Дали е проверена лиценцата за овластен сметководител?
Кога препорачуваме инженер, програмер, менаџер или директор, дали навистина знаеме што тој човек може да испорача или само го препраќаме неговото CV?
Уште поважно прашање е: кој ги проценува кандидатите?
Дали регрутерите располагаат со знаења од психологија на личност, организациско однесување, социјални науки, трудово право или методологии за проценка на компетенции?
Колку искуството со луѓе влијае врз квалитетот на проценката?
Регрутацијата не е само читање CV и поставување прашања од шаблон. Тоа е секојдневна работа со различни карактери, генерации, професии, вредности и амбиции.
Дали може успешно да се процени директор на продажба, бренд менаџер, претприемач или лидер на голем тим без подлабоко разбирање на луѓето, нивните мотивации и начинот на кој функционираат во реалниот свет? Не зборувам за приватниот живот на поединецот, туку за ширината на искуството и контактот со различни профили на луѓе. Затоа што регрутацијата, повеќе од сè, е професија која бара одлично познавање на човекот. Или пазарот постепено се сведува на препраќање биографии без суштинска анализа на луѓето зад нив?
Сепак, би било неправедно целата одговорност да ја бараме само кај регрутерите.
Колку кандидатите ги почитуваат основите на професионалната комуникација?
Дали доаѓаат навреме на интервју?
Дали се подготвени?
Дали покажуваат почит кон процесот?
Дали ја разбираат важноста на довербата и долгорочната соработка со регрутерот кој треба да ги препорача?
Затоа што препораката не е само пренесување на CV. Препораката е лична професионална одговорност. Кога некој регрутер стои зад кандидат, тој всушност го вложува и сопствениот кредибилитет.
Во пракса често се појавува и друго прашање.
Дали кариерата на еден човек треба да зависи исклучиво од мислењето на неговиот последен работодавач?
Што ако односот бил нарушен?
Што ако постоеле лични несогласувања?
Што ако работодавачот има свои приватни причини да даде негативно мислење?
Дали е исправно една субјективна проценка да го следи кандидатот низ целата негова кариера?
И уште нешто што често се занемарува. Во речиси секој оглас стои дека се бара „тимски играч“.
Но што значи тоа?
Работа во тим од двајца луѓе е сосема различна од работа во систем од двесте вработени. Различни се одговорностите, процесите, комуникацијата, влијанието и нивото на координација.
Дали навистина ги анализираме овие разлики кога проценуваме кандидат?
Од друга страна, колку регрутерските компании се подготвени да им кажат на клиентите дека нивниот оглас е дискриминаторски?
Колкумина ќе реагираат кога ќе видат барање за конкретна возраст, пол или услов што не е во согласност со добрите практики и законските принципи?
Или полесно е само да се објави огласот и да се испрати фактурата?
Овие прашања не се критика.
Овие прашања се повик за професионализација на индустријата.
Бидејќи регрутацијата не е продажба на „празно CV“.
Регрутацијата е работа со луѓе, со нивните кариери, соништата на кандидатите и иднината на компаниите.
А тоа бара многу повеќе од бројка во база. Бара познавање на човекот.
Бара знаење.
Бара интегритет.
И бара храброст понекогаш да му се каже на кандидатот дека не е подготвен, а на компанијата дека не е во право.
Само така можеме да зборуваме за вистинска култура на работа. Култура во која и работодавачите и кандидатите ги знаат своите права, но и своите обврски. Култура во која препораката се заслужува, а довербата се гради.
Затоа што на крајот, зад секое CV стои човек. А зад секоја препорака треба да стои професионалец.
За крај, како човек кој речиси две децении работи со кандидати и компании, верувам дека овие прашања заслужуваат отворена дискусија. Во земја од 1,6 милиони жители не можеме да ги познаваме сите луѓе. Но ако сме избрале професија во која носиме одлуки што влијаат врз нечија кариера и нечиј бизнис, должни сме да се трудиме да ги разбереме многу повеќе од она што го пишува во едно CV.
